விடுதலை, பயத்தில் இருந்து விடுதலை

     

இலண்டன். 1997 ஆம் ஆண்டு. புற்றுநோய் தனது உடலையும், உயிரையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் சுவைத்துக், கரைத்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார் மைக்கேல் ஆரிஸ். இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு உடலில் உயிரிருக்கும் என்பது தெரியவில்லை. சில நாட்கள்தான் என்பது மட்டும் புரிந்தது.

     மைக்கேல் ஆரிஸ் உள்ளத்தில் ஓர் ஆசை, கடைசி ஆசை. அந்த ஆசைதான் உயிரை இன்னும் உடலில் ஒட்ட வைத்திருக்கிறது. தன் காதல் மனைவியை ஒரு முறையேனும் பார்க்க வேண்டும்,  ஒரு சில வார்த்தைகளேனும் பேச வேண்டும்.

நல்லாரைக் காண்பதுவும் நன்றே

நல்லாரைக் காண்பதுவும் நன்றே, நலம்மிக்க

நல்லார்சொல் கேட்பது வும்நன்றே – நல்லார்

குணங்கள் உரைப்பதுவும் நன்றே, அவரோடு

இணங்கி இருப்பதுவும் நன்று

     நண்பர்களே, ஔவையின் அமுத வரிகளில், எளிமையும், இனிமையும், பொருள் வளமையும் நிறைந்த, இப்பாடலைப் பலமுறைப் படித்துப் படித்து, நீங்கள் நிச்சயம் பரவசப்பட்டிருப்பீர்கள். இப்பாடலின் பொருளினை நேரிடையாய் உணர்ந்து, அனுபவிக்கும் ஓர் வாய்ப்பு எனக்குக் கிட்டியது.

வரலாறு என்னை விடுவிக்கும்

     

நீதிபதி அவர்களே, தனக்குச் சாதகமான பாதையை நோக்கிப் பயணிப்பவன் ஒரு உண்மையான மனிதனல்ல. கடமை எத்திசையில் இருந்து அழைக்கிறதோ, அத்திசையில் பயணிப்பவனே உண்மையான மனிதன். அவனது இன்றைய கனவு, நாளைய சட்டமாகும்.

     ஏனென்றால் அவன்தான் வரலாற்றைப் பின்னோக்கிப் பார்த்தவன். பல நூற்றாண்டுகளாக வரலாற்றின் பழைய பக்கங்களில் உள்ள, இரத்தம் தோய்ந்த போராட்ட நாட்களையும், பெரு நெருப்பில் அழிந்த சமூகங்களையும், அறிந்தவனால் மட்டுமே, மனித குலத்தின் எதிர்கால வாழ்வை சிந்திக்க முடியும்.

இரோம் சர்மிளா

     

அது ஒரு பேரூந்து நிற்குமிடம். அதிகாலையின் கடும் குளிரையும் பொருட்படுத்தாமல், கைகளை மார்புக்குக் குறுக்கே கட்டியபடி, பேரூந்திற்காகப் பலர் காத்திருக்கிறார்கள். ஆண்களும், பெண்களும் கலந்து நிற்கிறார்கள். அப்பொழுது, அவ்வழியாகச் சென்ற பச்சை நிற இராணுவ வாகனம், பேரூந்து நிறுத்தத்திற்கு முன் வந்ததும் நிற்கிறது. இரண்டு இராணுவ வீரர்கள் வண்டியில் இருந்து இறங்குகிறார்கள். இருவர் கைகளிலும் இயந்திரத் துப்பாக்கிகள். பேரூந்திற்காகக் காத்திருப்பவர்களை நோக்கி இருவரும் சரமாரியாகச் சுடுகிறார்கள்.

கிளாரா

அழகான நாளன்று நாங்கள் அணிவகுக்கும்போது

ஆயிரக் கணக்கான இருட்டு சமையலறைகளும்

சாம்பல் நிறத்தில் ஓங்கிநின்ற இயந்திரங்களும்

ஒரு திடீர்ச் சூரியனின் பிரகாசத்தால்

உணர்வுகள் பெருக்கெடுத்துப் பாடுகின்ற,

எங்களைக் கேட்கின்ற மக்களுக்காக

பிரட் அண்ட ரோசஸ், பிரட் அண்ட் ரோசஸ்

                                  -- ஜேம்ஸ் ஓப்பன்ஹிமின்

    

பெண் தொழிலாளர்கள் ஆயிரக் கணக்கில், கொதித்தெழுந்து, வாக்குரிமை கோரியும், தொழிலாளர்களின் உரிமையினை வற்புறுத்தியும், போர்க் குணமுள்ள ஓர் ஆர்ப்பாட்டத்தை முதன் முதலில் நடத்திய நாள்தான் மார்ச் 8.